हाम्रो विश्वासको वक्तव्य

हामी पुरानो र नयाँ नियमका पवित्र धर्मशास्त्रलाई बाइबल अर्थात् वास्तवमा परमेश्वरको वचन मान्छौँ (१ थेसलोनिकी २:१३)। मूल लेखनका सम्पूर्ण शब्दहरू परमेश्वरको प्रेरणाबाट लेखिएका हुन् र उहाँले आफ्ना शुद्ध वचन प्रत्येक पुस्ताका लागि सुरक्षित राख्नुभएको छ भन्ने विश्वास गर्छौँ (२ तिमोथी ३:१६; भजनसङ्ग्रह १२:६–८)। धर्मशास्त्र त्रुटिरहित, अचूक र परमेश्वरबाट निःश्वसित छ।

हामीले प्रयोग गर्ने मूल भाषाका पाठहरू पुरानो नियमको मासोरेटिक पाठ र नयाँ नियमको रिसिभ्ड टेक्स्ट—टेक्स्टस रिसेप्टस हुन्। अंग्रेजी भाषामा अधिकृत किङ जेम्स भर्सन प्रयोग गर्छौँ। विश्वास र व्यवहारको लागि बाइबल नै हाम्रो एकमात्र र अन्तिम अधिकार हो।

हामी एउटै त्रिएक परमेश्वरमा विश्वास गर्छौँ। उहाँ पिता, पुत्र र पवित्र आत्मा—तीन व्यक्तिमा अनन्तदेखि अस्तित्वमा हुनुहुन्छ। अस्तित्वमा सह-अनन्त, स्वभावमा समान, शक्ति र महिमामा बराबर तथा गुण र सिद्धतामा एक हुनुहुन्छ (व्यवस्था ६:४; २ कोरिन्थी १३:१४)। परमेश्वरले सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड छ वटा वास्तविक चौबीस घण्टाका दिनमा सृष्टि गर्नुभयो भन्ने विश्वास गर्छौँ (उत्पत्ति १:१–२७)।

अनन्त पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्ट परमेश्वर रहँदारहँदै मानिस बन्नुभयो। पवित्र आत्माबाट गर्भधारण भई कन्या मरियमबाट जन्मनुभयो, ताकि परमेश्वरलाई प्रकट गर्न र पापी मानिसलाई छुटकारा दिन सकून् (यूहन्ना १:१–२, १४; लूका १:३५; यशैया ९:६; ७:१४; फिलिप्पी २:५–८; गलाती ४:४–५)।

प्रभु येशू ख्रीष्टले क्रूसमा प्रतिनिधि र प्रतिस्थापनात्मक बलिदानको रूपमा आफ्नो पूरा गरिएको कार्यद्वारा हाम्रो छुटकारा सम्पन्न गर्नुभयो। मृतकबाट उहाँको वास्तविक, शारीरिक पुनरुत्थानद्वारा हाम्रो धर्मी ठहराइ सुनिश्चित भयो (रोमी ३:२४–२५; १ पत्रुस २:२४; एफिसी १:७; १ पत्रुस १:३–५)।

प्रभु येशू ख्रीष्ट शरीरसहित बौरी उठ्नुभयो, स्वर्गारोहण गर्नुभयो र अहिले परमेश्वरको दाहिने हाततर्फ उच्च पारिनुभएको छ। हाम्रा प्रधान पूजाहारीका रूपमा उहाँ प्रतिनिधि, मध्यस्थ र अधिवक्ताको सेवा गर्नुहुन्छ (प्रेरित १:९–१०; हिब्रू ९:२४; ७:२५; रोमी ८:३४; १ यूहन्ना २:१–२)।

पवित्र आत्माले संसारलाई पाप, धार्मिकता र न्यायको विषयमा दोषी ठहराउनुहुन्छ। नयाँ जन्ममा काम गर्ने अलौकिक व्यक्ति उहाँ नै हुनुहुन्छ। उहाँ सबै विश्वासीभित्र वास गर्नुहुन्छ र छुटकाराको दिनसम्म छाप लगाउनुहुन्छ (यूहन्ना १६:८–११; २ कोरिन्थी ३:६; रोमी ८:९; एफिसी १:१३–१४)।

अन्य भाषामा बोल्ने र निको पार्नेजस्ता पवित्र आत्माका चिन्हस्वरूपका वरदान अस्थायी थिए भन्ने विश्वास गर्छौँ। अन्य भाषामा बोल्नु पवित्र आत्माको बप्तिस्मा वा भरपूरीको सामान्य वा आवश्यक चिन्ह कहिल्यै थिएन। शरीरले रोग र मृत्युबाट पाउने अन्तिम छुटकारा पुनरुत्थानमा मुक्तिको पूर्णतासम्म पर्खनुपर्छ। तथापि परमेश्वरले शारीरिक चङ्गाइको लागि विश्वासीको प्रार्थनाको जवाफ दिन धेरैपटक रोज्नुहुन्छ (२ कोरिन्थी १२:१२; १ कोरिन्थी १३:८; हिब्रू २:३–४; मर्कूस १६:१७–२०; १ कोरिन्थी १:२२; १४:२१–२२)।

हामी शैतानको वास्तविक व्यक्तित्वमा विश्वास गर्छौँ। शैतान र पतित स्वर्गदूतहरू परमेश्वरका योजना र उद्देश्यविरुद्ध आत्मिक युद्ध गर्छन् (यूहन्ना १३:२; प्रेरित ५:३; एफिसी ६:११–१२)। शैतान सृष्टि गरिएको स्वर्गदूत हो, जसले परमेश्वरविरुद्ध विद्रोह गर्‍यो र मानिसलाई पनि विद्रोहमा सहभागी हुन प्रलोभन दियो (यशैया १४:१२–१७; इजकिएल २८:११–१९; उत्पत्ति ३:१–५)।

उसको शक्ति अलौकिक भए पनि सीमित छ। परमेश्वरको अनुमतिबिना काम गर्न सक्दैन (अय्यूब १:६–१२; १ यूहन्ना ४:४)। उसको अनन्त अन्त्य आगोको कुण्डमा सदाको यातना हो (प्रकाश २०:१०)।

मानिस परमेश्वरको स्वरूप र प्रतिरूपमा सृष्टि गरिएको थियो। तर आदमको पापमा मानवजाति पतित भयो, पापी स्वभाव प्राप्त गर्‍यो र परमेश्वरबाट अलग भयो। त्यसैले मानिस पूर्ण रूपमा पापले बिग्रिएको छ र आफ्नै प्रयासले हराएको अवस्थाबाट मुक्त हुन सक्दैन (उत्पत्ति १:२६–२७; रोमी ३:२२–२३; एफिसी २:१–३, १२)।

परमेश्वरले मानिसलाई आफ्नै स्वरूपमा सृष्टि गर्नुभयो, उसको सम्झना गर्नुहुन्छ र ख्रीष्ट मानिसका लागि मर्नुभयो। यसले मानव व्यक्तित्वको पवित्र मूल्य देखाउँछ। त्यसैले प्रत्येक व्यक्तिमा मर्यादा छ र ऊ सम्मान तथा ख्रीष्टियान प्रेमको योग्य छ (भजनसङ्ग्रह ८:४–९; कलस्सी ३:९–११)।

धर्मशास्त्रले मान्यता दिएको विवाह एउटै पुरुष र एउटै स्त्रीको मिलन हो भन्ने हामी विश्वास गर्छौँ (उत्पत्ति २:२४; रोमी ७:२; १ कोरिन्थी ७:१०; एफिसी ५:२२–२३)। एउटै पुरुष र एउटै स्त्रीबीचको विवाहबाहिर यौनिक सम्बन्ध राख्न परमेश्वरले निषेध गर्नुभएको छ। समलिङ्गी सम्बन्ध, उभयलिङ्गी व्यवहार, पशुसँग यौन सम्बन्ध, हाडनाता, व्यभिचार, परस्त्रीगमन र अश्लील सामग्री परमेश्वरको उद्देश्यविपरीत र पाप हुन् भन्ने हामी विश्वास गर्छौँ। शल्यक्रिया वा बाहिरी रूपलगायत कुनै माध्यमबाट परमेश्वरदत्त लैङ्गिक पहिचान परिवर्तन गर्ने प्रयासलाई पनि परमेश्वरले निषेध गर्नुभएको छ भन्ने विश्वास गर्छौँ (उत्पत्ति २:२४; १९:५, १३; २६:८–९; लेवी १८:१–३०; रोमी १:२६–२९; १ कोरिन्थी ५:१; ६:९; १ थेसलोनिकी ४:१–८; हिब्रू १३:४)।

मुक्तिको स्पष्ट सन्देश परमेश्वरतर्फ पश्चात्ताप र हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टमाथि विश्वास हो भन्ने हामी विश्वास गर्छौँ (प्रेरित २०:२१)। मुक्ति केवल अनुग्रहद्वारा हो; यसमा केही थप्न वा घटाउन सकिँदैन। येशू ख्रीष्ट प्रत्येक मानिसका लागि मर्नुभयो र प्रत्येक व्यक्तिले परमेश्वरको अनुग्रह स्वीकार वा अस्वीकार गर्ने निर्णय गर्छ (हिब्रू २:९; १ यूहन्ना २:२)। मानिस केवल विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिन्छ र हाम्रा प्रभु तथा मुक्तिदाता येशू ख्रीष्टको योग्यताले मात्र परमेश्वरको सामु धर्मी गनिन्छ (एफिसी २:८–१०; यूहन्ना १:१२; १ पत्रुस १:१८–१९)।

सबै छुटकारा पाएकाहरू मुक्ति पाएपछि परमेश्वरको शक्तिद्वारा सुरक्षित राखिन्छन् र सदाका लागि ख्रीष्टमा सुरक्षित छन्। अनन्त जीवन प्रत्येक विश्वासीको वर्तमान अधिकार हो भन्ने विश्वास गर्छौँ (यूहन्ना ६:३७–४०; १०:२७–३०; रोमी ८:१, ३८–३९; १ कोरिन्थी १:४–८; १ पत्रुस १:४–५; यहूदा १, २)।

नयाँ नियमको मण्डली बप्तिस्मा लिएका विश्वासीको स्थानीय समुदाय हो, जो महान् आज्ञा पूरा गर्न स्वेच्छाले एकसाथ जोडिएका छन्। प्रभुले यस संसारमा स्थानीय मण्डलीहरूद्वारा आफ्नो काम गर्नुहुन्छ। स्थानीय मण्डलीको स्थापना र निरन्तरता नयाँ नियममा स्पष्ट सिकाइएको र परिभाषित गरिएको छ (प्रेरित १४:२७; २०:१७, २८–३२; १ तिमोथी ३:१–१३; तीतस १:५–११)।

हामी कुनै बाह्य अधिकार वा नियन्त्रणबाट स्वतन्त्र स्थानीय मण्डलीको स्वायत्ततामा विश्वास गर्छौँ। ख्रीष्ट मात्र मण्डलीको शिर हुनुहुन्छ (प्रेरित १३:१–४; १५:१९–३१; २०:२८; रोमी १६:१, ४; १ कोरिन्थी ३:९, १६; ५:४–७, १३; १ पत्रुस ५:१–४)।

यस युगमा पानीमा डुबाएर दिइने बप्तिस्मा र प्रभु-भोजलाई स्थानीय मण्डलीको गवाहीका धर्मशास्त्रीय विधिका रूपमा मान्छौँ (मत्ती २८:१९–२०; प्रेरित २:४१–४२; १८:१८; १ कोरिन्थी ११:२३–२६)।

मुक्ति पाएकाहरूले आफ्ना मुक्तिदाता र प्रभुको नाममा निन्दा नआउने गरी जिउनुपर्छ भन्ने विश्वास गर्छौँ। धार्मिक धर्मत्याग, सांसारिक तथा पापपूर्ण सुख, अभ्यास र सम्बन्धबाट अलग रहन परमेश्वरले आज्ञा गर्नुभएको छ (२ तिमोथी ३:१–५; रोमी १२:१–२; १४:१३; १ यूहन्ना २:१५–१७; २ यूहन्ना ९–११; २ कोरिन्थी ६:१४–७:१)।

हाम्रा प्रभुको पुनरागमनको धन्य आशा वास्तविक, व्यक्तिगत, देखिने, जुनसुकै बेला हुन सक्ने, सहस्राब्दीपूर्व र महासङ्कष्टपूर्व हुनेछ भन्ने विश्वास गर्छौँ। सात वर्षको सङ्कष्टअघि विश्वासीहरू प्रभुसँग हुन उठाइनेछन्। सङ्कष्टको अन्त्यमा ख्रीष्ट आफ्ना सन्तहरूसँग फर्केर पृथ्वीमा हजार वर्षको राज्य स्थापना गर्नुहुनेछ (१ थेसलोनिकी ४:१३–१८; तीतस २:१३; १ थेसलोनिकी १:१०; प्रकाश ३:१०; जकरिया १४:४–११; प्रकाश १९:११–१६; २०:१–६; भजनसङ्ग्रह ८९:३–४)।

सबै मानिसको शारीरिक पुनरुत्थान हुनेछ भन्ने विश्वास गर्छौँ। मुक्ति पाएकाहरू अनन्त जीवनका लागि र मुक्ति नपाएकाहरू न्याय तथा अनन्त दण्डका लागि बौरी उठ्नेछन् (मत्ती २५:४६; यूहन्ना ५:२८–२९; ११:२५–२६; प्रकाश २०:५–६, १२–१३)।

छुटकारा पाएकाहरूको आत्मा मृत्युमा शरीरबाट अलग भएर प्रभुको उपस्थितिमा हुन्छ। उनीहरू सचेत आनन्दमा पहिलो पुनरुत्थानको प्रतीक्षा गर्छन्। त्यस बेला आत्मा, प्राण र शरीर पुनः एक भई सदाका लागि प्रभुसँग महिमित हुनेछन् (लूका २३:४३; प्रकाश २०:४–६; २ कोरिन्थी ५:८; फिलिप्पी १:२३; ३:२१; १ थेसलोनिकी ४:१६–१७)।

अविश्वासीहरूको आत्मा मृत्युपछि दोस्रो पुनरुत्थानसम्म सचेत पीडामा रहन्छ। आत्मा र शरीर पुनः एक भएपछि उनीहरू ठूलो सेतो सिंहासनको न्यायमा उपस्थित हुनेछन् र आगोको कुण्डमा फालिनेछन्। उनीहरू नष्ट भएर हराउने होइन, तर अनन्त सचेत दण्ड भोग्नेछन् (लूका १६:१९–२६; मत्ती २५:४१–४६; २ थेसलोनिकी १:७–९; यहूदा ६–७; मर्कूस ९:४३–४८; प्रकाश २०:११–१५)।

यो विश्वासको वक्तव्यले हाम्रो विश्वासका सबै पक्ष समेट्दैन। हामीले विश्वास गर्ने सबै कुराको एकमात्र र अन्तिम स्रोत बाइबल आफैँ हो। तथापि माथिको वक्तव्यले धर्मशास्त्रका शिक्षालाई सही रूपमा प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने विश्वास गर्छौँ, र त्यसैले यो सबै शिक्षक र विद्यार्थीका लागि बाध्यकारी छ।